“De Spaanse Conquista en Reconquista” – dinsdag 25 maart en maandag 31maart

dinsdag 25 en maandag 31 maart: Nacht(en) van de Geschiedenis

“De Spaanse Conquista en Reconquista”

711 – 1492: 8 eeuwen moeizaam samenleven van christenen, moslims en joden.

aljaferiapaleis-560

In een eerste deel wordt, na een kort overzicht van de geschiedenis van het Iberisch Schiereiland vóór het jaar 711, de ongelooflijk snelle verovering van Spanje door de moslims uit de doeken gedaan.

Hoe hebben zij het land geregeerd? Wilden de moslims verder doorstoten naar Francia? Wat met het Kalifaat van Córdoba?

Vele vragen en nog meer over de welvaart en het welzijn van al-Andalus.

In een tweede deel wordt de ‘Reconquista’ door de christenen behandeld. Het werd, in tegenstelling tot de ‘Conquista’ door de moslims, dat slechts drie à vier jaar vergde, een lange oorlog van wel achthonderd jaar.

Waar startte de christelijke tegenstand? Wanneer werd de eerste grote overwinning behaald? Wie zijn de grote christelijke koningen? Welke rol speelden de ‘Katholieke Koningen’?

En tot slot wordt er speciale aandacht besteed aan de zogenaamde ‘tolerantie’ tussen de verschillende godsdiensten en culturen.

Kan en mag er sprake zijn van een ware ‘convivencia’ (=samenleving)?

Kan men er enig gevolg uit distilleren voor onze huidige samenleving in Vlaanderen?

Voldoende stof om er twee boeiende avonden mee te vullen.

LucCorluyLuc Corluy, auteur van het gelijknamige boek en spreker op deze twee avonden, studeerde filosofie, sociologie en economie aan de Katholieke Universiteit Leuven.

Praktisch:

– Dinsdag 25 en maandag 31 maart om 20.00 uur
– Cultureel Centrum ’t Aambeeld, della Faillelaan 34, Aartselaar
– Inkom: per avond € 7 (met DF-cultuurkaart: € 5)
– Je kan ter plaatse betalen

Voorjaarsconcert van het Euregiojeugdorkest olv. Hans Casteleyn – zaterdag 5 april

Op 5 april geeft het Euregio Jeugdorkest een interessant concert in het CC ’t Aambeeld. Omwille van de hoge culturele waarde willen we dat warm aan bevelen, maar ook omdat de dirigent van het EJO Hans Casteleyn is, geboren en getogen in Aartselaar en zoon van Benny Casteleyn, lid van onze afdeling.

Adobe Reader

In juli 2013 behaalde het Euregio Jeugdorkest (EJO) o.l.v. Hans Casteleyn, een telg uit Aartselaar, op het prestigieuze “Summa Cum Laude Youth Music Festival Vienna” in Wenen de Eerste Prijs in de categorie symfonieorkesten en dat in de wereldberoemde Gouden Zaal van de Musikverein, bekend van het Nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker.
Het EJO is een symfonisch orkest met om en bij de 100 uitermate getalenteerde muzikanten in de leeftijd van 12 tot 24 jaar. Het EJO, dat elk jaar voor een deel vernieuwd wordt wegens de leeftijdsgrens, heeft naast het Summa Cum Laude festival al verscheidene grote prijzen in de wacht gesleept. In 2012 trokken ze voor een week naar Sjanghai voor een concert tournee en haalden er succesrijke podia in ontzettend grote concertzalen.
Adobe Reader 2
Hans dirigeert het EJO en samen met verteller Bas Groenenberg brengen ze werken van Britten, Ravel en Berlioz. Kaarten zijn uitsluitend in het CC te verkrijgen. Een echte aanrader.
Meer info over het Euregiojeugdorkest vindt u op  http://www.euregiojeugdorkest.com

Meer info over het Euregio Jeugdorkest

Eddy VERMOESEN
secretaris Davidsfonds Aartselaar
Kardinaal Cardijnlaan 16
2630 Aartselaar
Tel  0478-963399
Fax 03 400 52 61

“Nietzsche en de dood van God” – dinsdag 11 maart

dinsdag 11 maart

“Nietzsche en de dood van God”

Een blik op de Europese cultuur

Safari 8

Vraag een toevallige voorbijganger of hij een filosoof kan opnoemen, de kans is groot dat hij Nietzsche vernoemt.

Een blik op de foto van deze man, en u merkt onmiddellijk dat u hier te maken heeft met een speciale figuur. ‘God is dood’, roept Nietzsche uit. Het verhaal gaat de ronde dat een student deze woorden ’s avonds op de universiteits-muren schilderde. ’s Anderendaags, bij zijn aankomst aan de universiteit, merkte de student het volgende antwoord op dezelfde muur: ‘Nietzsche is dood’, getekend: ‘God!’

Nietzsche staat bekend als een minzaam man. Tegelijk staan zijn vele geschriften garant voor een sterke en nietsontziende vivisectie van de cultuur. Het thema van de dood van God gaat over een van de belangrijkste scharniermomenten in de geschiedenis van het Westerse denken. Alles wat voor de mens gedurende eeuwen mocht gelden als onbetwistbare waarheid, blijkt niet zo onbetwistbaar te zijn.

De gevolgen van de dood van God zijn tot op vandaag in heel wat segmenten van het leven te merken. De spreker neemt ons mee naar de 19e eeuw om samen Nietzsches parabel over de dood van God te lezen. In een tweede beweging gaat het over de actualisering van Nietzsches denken en de toepassing ervan in het actuele maatschappelijke debat. Laat u meeslepen in het denken van een van de grootste filosofen uit de moderne Westerse filosofie.

Wim Verbeeck is leraar godsdienst en wetenschappen aan het Onze-Lieve-Vrouw Instituut in Boom. Hij studeerde filosofie en werkt thans aan een doctoraat rond de filosofie van Nietzsche.

Praktisch:

– Dinsdag 11 maart om 20.00 uur
– Cultureel Centrum ’t Aambeeld, della Faillelaan 34, Aartselaar
– Inkom: € 7 (met DF-cultuurkaart: € 5)
– Je kan ter plaatse betalen

Het woord van de voorzitter: “Onze warme samenleving”

Het woord van de voorzitter

“Onze warme samenleving”

p10004441Onze nieuwjaarsreceptie gaf mij de gelegenheid om even stil te staan bij het overlijden van gewezen Davidsfondsvoorzitter Clem De Ridder. Onder zijn beleid kende het Davidsfonds een steile stijging van het aantal leden.

Dat beleid beperkte zich dan ook niet alleen tot de uitgave van boeken en het promoten van cultuur, maar deed het Davidsfonds ook een actieve rol spelen in de Vlaamse Beweging. Ontbreekt dat thans niet ? Moeten wij ons dan blijven neerleggen bij een discriminatie van de Vlamingen om het, zoals sommigen dat willen, een warm samenwerkingsfederalisme te kunnen noemen?

“Wij zijn toch geen onderdrukt volk”, orakelde onlangs een groot acteertalent. Zij is blijkbaar geen groot talent in het verwerven van informatie.

In België zijn er ongeveer 60% Vlamingen en 40% Franstaligen. Door de grendelgrondwet van 1970 kunnen de helft van de Franstalige verkozenen, die dus ongeveer 20% van de bevolking vertegenwoordigen, hun wil opdringen. En zij hebben dit reeds herhaaldelijk gedaan. Maar zelfs die 20% is te ruim gerekend.

Weet u dat een Vlaamse Kamerzetel bij de verkiezingen in 2010 gemiddeld 43.713 stemmen heeft gekost en een Franstalige amper 35.633 stemmen (de eenmanspartijen J.M. Dedecker en M. Modrikamen buiten beschouwing gelaten). Een verschil van 8.079 stemmen. Met die twee eenmanspartijen erbij wordt het verschil zelfs nog groter, namelijk 8.514. Een Vlaamse zetel kost dan 44.927 stemmen, een Franstalige 36.413 stemmen.

Dit heeft het perverse gevolg dat in de federale Kamer de grootste Vlaamse partij 1.135.617 stemmen nodig had om 27 zetels te bekomen, en de grootste Franstalige partij met slechts 894.543 stemmen niet minder dan 26 zetels binnenrijfde. Voor die ene zetel meer waren er dus 241.074 stemmen meer nodig. Hoe noem je zoiets? Wordt daar iets aan gedaan?

Maar door de pas gestemde 6e Staatshervorming wordt het nog beter.

Enkele voorbeelden:

De inwoners van de zes Vlaamse randgemeenten rond Brussel zullen kunnen stemmen voor de kieskring Brussel, net alsof zij Brusselaars zijn. Waarom geldt dat niet voor Vlamingen in Waalse taalgrensgemeenten?

De benoeming van de burgemeesters in die randgemeenten ontsnapt aan de Vlaamse voogdij, net alsof het geen Vlaamse gemeenten zouden zijn. De Raad van State kan die burgemeesters immers benoemen wanneer de Vlaamse regering dat niet doet. Waarom is iets gelijkaardigs niet voorzien in een Waalse of Brusselse gemeente?

Brussel en Halle-Vilvoorde krijgen elk een parket, maar de rechtbanken worden enkel qua taal ontdubbeld en ze blijven bevoegd voor het hele arrondissement. Franstalige rechters kunnen dus nog altijd oordelen over zaken in het Vlaamse Halle-Vilvoorde.

Een Nederlandstalig slachtoffer van een misdrijf in Halle-Vilvoorde zal raar opkijken als het onderzoek in handen komt van Franstalige substituten die vanuit Brussel naar het Vlaamse Halle-Vilvoorde worden gestuurd.

De Procureur en de Arbeidsauditeur in Brussel moeten altijd een Franstalig diploma bezitten. De studenten van onze Vlaamse universiteiten zijn er dus aan voor de moeite. Een Vlaamse werknemer met een strafrechterlijke klacht tegen een Vlaamse werkgever in Brussel, moet dan ook weten dat een Franstalige procureur advies aan de rechter zal geven.

Wij gaan dus terug naar: “et pour les Flamands la même chose”.

Moet ik nog even doorgaan? Ik wilde u enkel doen inzien dat het onbegrijpelijk is dat sommigen die 6e Staatshervorming op gejuich onthalen en dat de meesten gewoon onverschillig blijven. Dat is schuldig verzuim, ook vanwege onze Vlaamse pers.

Weet u wat Jan Verroken in 2011 in “De Standaard” zegde over de toen populairste Vlaamse politicus. “Hij praat heel goed, maar het is niet te begrijpen dat hij wil praten over een compromis. De wet voor iedereen gelijk toepassen, is het enige wat moet gebeuren.”

Dat voor Vlaanderen onzalige compromis is er ondertussen en dat beseft ook Guido Ghekiere, echtgenoot van Brussels minister Brigitte Grouwels. In een artikel gepubliceerd door de Gravensteengroep, komt hij tot het inzicht dat de regeringsakkoorden die zijn partij mee heeft gestemd, niet enkel slecht zijn voor de Brusselse Vlamingen, ze doorbreken ook het institutioneel evenwicht. Een (te) late schuldbekentenis.

René De Ranter

Voorzitter