“Hotel Pardon” – dinsdag 30 mei

dinsdag 30 mei

“Hotel Pardon”

Jan De Cock

DF_20170530_HotelPardon W15LR100.jpg

De voordracht “Hotel Pardon” is een averechts verhaal uit de bikkelharde, maar tegelijk ook vertederende wereld van gevangenissen.

Jan De Cock is geboren in 1964. Hij verbleef als ontwikkelingswerker in Latijns-Amerika en in Afrika. Van straatopvoeder, onder meer bij lijmsnuivende jongeren in Chili, naar gevangeniswerker was maar een kleine stap. Hij werd bekend om zijn engagement voor de gevangenen.

Jan trok de wereld rond, door steppe en jan de cockwoestijn, per boot en per fiets, bij temperaturen van +45 tot -25 graden, van gevangenis naar gevangenis, steeds op zoek naar het leven achter de tralies. Hij liet zich vrijwillig opsluiten om ‘van binnenuit’ de polsslag te voelen van gedetineerden, mannen en vrouwen achter tralies.

Hij ontmoette kruimeldieven, zakkenrollers en vliegtuigkapers. Hij deelde de cel met muzikanten en acteurs, met huurmoordenaars en met moeders die eten stalen voor hun kinderen. Hij leefde in het gezelschap van ratten en vlooien, hagedissen en sprinkhanen…

Doorheen het verhaal volgen wij de zoektocht naar het menselijk gelaat van gedetineerden, ongetwijfeld een van de meest vergeten groepen in onze maatschappij.

Momenteel is Jan coördinator van de vzw Within-Without-Walls, een dialoog- en tegelijk werkgroep voor ex-gevangenen, slachtoffers en maatschappij. Daarnaast engageert Jan zich als vrijwilliger in de palliatieve zorgverstrekking.

Praktisch:

  • Dinsdag 30 mei om 20.00 uur.
  • Cultureel Centrum ‘t Aambeeld, della Faillelaan 34, Aartselaar.
  • Inkom: € 8 (met DF-cultuurkaart: € 5). Je kan ter plaatse betalen.

Het woord van de voorzitter: “Sssst, hier slaapt de Brusselaar”

Het woord van de voorzitter

“Ssst, hier slaapt de Brusselaar”

Het moet nu maar eens gedaan zijn met op de kap te zitten van die oververmoeide Brusselaar. Je moet het maar meemaken om vanaf 7 uur ’s morgens, soms zelfs vanaf 6 uur, en tijdens je middagdutje gestoord te worden door meer dan 50 dB. Het is dan ook geen wonder dat 70 % van de Brusselaars vindt dat lawaai een van de ergste vormen van milieuhinder is die hun levenskwaliteit aantast. Bij langdurige blootstelling aan geluidsniveaus van 50 dB (60 dB is een normaal gesprek) verhoogt bij hen het risico op een hartaanval met 40 %. Het is dan ook niet te verwonderen dat de werkloosheid in Brussel 17,2 % bedraagt en de jeugdwerkloosheid zelfs 25 %. Wie kan er nu werken bij al dat lawaai van luchtverkeer, wegverkeer, spoorwegverkeer, werking van aircosystemen, lucht­kokers, terrassen van cafés en restaurants, discotheken, spelende kinderen, blaffende honden … (bron: Leefmilieu Brussel). Die geluids­hinder is er in geen enkele andere stad. Dat bijna 83 % van de beroepsbevolking (75 % van de jeugd) daarin kan werken verdient een onderscheiding voor moed en zelfopoffering.

En dan hebben die verdomde Vlamingen nog het lef om vanuit Zaventem vliegtuigen over Brussel te sturen. Maar Brussel laat niet op zijn kop zitten en heeft voor het luchtverkeer zowat de strengste geluidsnormen ter wereld ingevoerd. In nagenoeg gans Brussel (zone 0) mag van 7 tot 23 uur de 80 dB (geluid van een auto) en ‘s nachts 70 dB (haardroger) niet overschreden worden. In een kleine zone nabij de luchthaven (zone 2) is dat resp. 100 (zoals een motorfiets) en 90 dB, en in een andere iets verder gelegen kleine zone 1 is dat resp. 90 (vrachtwagen) en 80 dB (toilet doorspoelen). De in de buurt van Zaventem wonende Vlaming hoort die decibels uiteraard ook, maar die heeft op lange na niet dat fijnbesnaarde delicate gestel van de Brusselaar. Inwoners van Luik en Charleroi hebben dat trouwens ook niet en zij hebben al gezegd dat zij gerust de vluchten van Zaventem willen overnemen.

Sommige Vlamingen beweren nu dat Zaventem voor 60.000 jobs zou zorgen, waarvan 10.000 in Brussel. En dan, die jobs zullen toch maar door Vlamingen worden ingevuld, want een zichzelf respecterende Brusselaar spreekt geen Nederlands en kan dus niet altijd terecht op Zaventem. Gelukkig zitten er nog Brusselaars van tricolore Vlaamse partijen in de Brusselse regering. Guy Vanhengel, Pascal Smet en Bianca Debaets zouden kunnen dreigen om de Brusselse regering te laten vallen over die geluidsnormen, maar zij gedragen zich gelukkig als voorbeeldige slippendragers.

Een andere vorm van pesterij zijn de taalwetten. Er zijn nu enkele Vlaamse parlementairen die willen dat die worden toegepast. Wetten laten toepassen, hoe durven zij. Tot nog toe was het zo dat bij een gegronde klacht de Vaste Commissie voor Taaltoezicht een schrijven stuurde naar de overtredende gemeente. En daar bleef het bij. Bij een onrechtmatige benoeming van personeel kon de vicegouverneur die eventueel wel schorsen, maar slechts voor een termijn van 40 dagen. Indien de toezichthoudende overheid niet tussenbeide kwam, werd de schorsing opgeheven, en dit tot grote tevredenheid van iedere Franstalige. Enkele Vlaamse Kamerleden willen nu de logica omdraaien en de uitgesproken schorsing definitief en bindend maken, tenzij de toezichthoudende overheid tussenbeide komt. Een kaakslag voor iedere Franstalige. Komt daar nog bij dat een op gekleurd papier verschijnende krant onlangs, door een Franstalige Brusselaar dan nog, liet zeggen:“Brussel overleeft dankzij de Vlamingen”. Hoe diep moet de Brusselaar de beker der vernederingen nog ledigen?

Ik kan het niet meer aanzien en wil dan ook een oproep doen. Ga dit jaar eens op vakantie naar Brussel, een land met 19 gemeenten en evenveel burgemeesters, zes politiezones, een parlement, een regering, een zeehaven, twee koninklijke paleizen en een Manneken Pis. Wat wil je nog meer?

Namens Davidsfonds Aartselaar wens ik u een leerrijke, deugddoende en onvergetelijke vakantie in Brussel of daarbuiten.

René De Ranter
voorzitter

“William Shakespeare, 400 jaar later” – dinsdag 16 mei

dinsdag 16 mei

Shakespeare, 400 jaar later”

Mary Watson-Kullmann

William Shakespeare is omstreeks 23 april 1564 in Stratford-upon-Avon geboren en stierf daar op 23 april 1616 op 52-jarige leeftijd. Gedurende zijn volwassen leven was hij acteur, maar vooral toneelschrijver. Zijn werk bevat tragedies, komedies en de koningsdrama’s, waaraan hij zijn roem voornamelijk te danken heeft. Minder bekend is dat Shakespeare tevens de mooiste sonnetten in de wereldliteratuur heeft geschreven. Hij was betrokken bij de bouw van theaters en voordat hij de leeftijd van vijftig jaar bereikt had, was hij welvarend genoeg om terug te keren naar zijn geboorteplaats.

De grootste verdienste van William Shakespeare was echter de verrijking van de Engelse taal. Hij heeft circa 1500 woorden aan de taal toegevoegd.

Door de eeuwen heen zijn de verhalen van Shakespeare voortdurend in elke mogelijke kunstvorm gebruikt en op deze manier van de ene generatie aan de volgende doorgegeven.

‘William Shakespeare, 400 jaar later’ is een overzicht van zijn werk en zijn familie, maar ook een beschouwing van de turbulente tijd waarin hij leefde.

Mary Watson-Kullmann is geboren in Den Haag, in Nederland. Zij studeerde literatuur en filosofie aan de Sorbonne. Tijdens en na haar studie werkte zij op de Culturele afdeling van de Franse ambassade in Den Haag.

Momenteel geeft Mary Watson literatuurlezingen in België, Nederland, Duitsland en Frankrijk, schrijft boekkritieken voor het Davidsfonds en geeft literatuurles aan het Open Leercentrum van het Sint-Michielscollege in Schoten.

 Praktisch:

  • Dinsdag 16 mei om 20.00 uur.
  • Cultureel Centrum ‘t Aambeeld, della Faillelaan 34, Aartselaar.
  • Inkom: € 8 (met DF-cultuurkaart: € 5). Je kan ter plaatse betalen.